من کیستم!؟

این متن نوشته خانم " بلقیس سلیمانی" یکی از نویسندگان  معاصر است

============ =========
من« دوشيزه مکرمه» هستم
وقتي زن ها روي سرم قند مي سابند و  همزمان قند توي دلم آب مي شود.
============ ========= =====
من «مرحومه مغفوره» هستم
وقتي زير يک سنگ سياه گرانيت قشنگ خوابيده ام و احتمالاً هيچ خوابي نمي بينم .
============ ========= ========= =
من «والده مکرمه» هستم
وقتي اعضاي هيات مديره شرکت پسرم براي  خودشيريني 20 آگهي تسليت در 20 روزنامه معتبر چاپ مي کنند ..
============ ========= ========= ===
من «همسري مهربان و مادري فداکار» هستم،
وقتي شوهرم براي اثبات وفاداري اش  البته تا چهلم- آگهي وفات مرا در صفحه اول پرتيراژترين روزنامه  شهر به چاپ مي رساند
============ ========= ========= ===
من «زوجه» هستم،
وقتي شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضي دادگاه خانواده قبول مي کند به من و دختر شش ساله ام ماهيانه فقط بيست و پنج هزار تومان ، بدهد
============ ========= ========= ===
من «سرپرست خانوار» هستم،
وقتي شوهرم چهار سال پيش با کاميون قراضه اش از گردنه حيران رد نشد و براي هميشه در ته دره خوابيد.
  ============ ========= ========= ===
من «خوشگله» هستم،
وقتي پسرهاي جوان محله زير تير چراغ برق وقت شان را بيهوده مي گذرانند.
  ============ ========= ========= ===
من «مجيد» هستم،
وقتي در ايستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد مي ايستد و شوهرم مرا از پياده رو مقابل صدا مي زند.
  ============ ========= ========= ===
من «ضعيفه» هستم،
وقتي ريش سفيدهاي فاميل مي خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگيرند..
 ============ ========= ========= ===
من «بي بي» هستم،
وقتي تبديل به يک شيء آرکائيک مي شوم و نوه و نتيجه هايم تيک تيک از من عکس مي گيرند.
  ============ ========= ========= ===
من «مامي» هستم،
وقتي دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ پردازي مي کند..
============ ========= ========= ===
من «مادر» هستم،
وقتي مورد شماتت همسرم قرار مي گيرم چون آن روز به يک مهماني زنانه رفته بودم و غذاي بچه ها را درست نکرده بودم.
============ ========= ========= ===
من «زنيکه» هستم،
وقتي مرد همسايه، تذکرم را در خصوص درست گذاشت ماشينش در پارکينگ مي شنود.
============ ========= ========= ===
من «ماماني» هستم،
وقتي بچه هايم خرم مي کنند تا خلاف هايشان را به پدرشان نگويم.
============ ========= ========= ===
من «ننه» هستم،
وقتي شليته مي پوشم و چارقدم را با سنجاق زير گلويم محکم مي کنم و نوه ام خجالت مي کشد به دوستانش بگويد من مادربزرگش هستم... به آنها مي گويد من خدمتکار پير مادرش هستم.
============ ========= ========= ===
من «يک کدبانوي تمام عيار» هستم،
وقتي شوهرم آروغ هاي بودار مي زند و کمربندش را روي شکم برآمده اش جابه جا مي کند.
============ ========= ========= ===
من «بانو» هستم،
وقتي از مرز پنجاه سالگي گذشته ام و هيچ مردي دلش نمي خواهد وقتش را با من تلف بکند.
============ ========= ========= ===
من در ماه اول عروسي ام؛ «خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمي ، عزيزم،عشق من، پيشي، قشنگم، عسلم، ويتامين و...» هستم.
============ ========= ========= ===
من در فريادهاي شبانه شوهرم، وقتي دير به خانه مي آيد، چند تار موي زنانه روي یقه کتش است و دهانش بوي سگ مرده مي دهد، «سليطه» هستم.
============ ========= ========= ===
من در محاوره ی ديرپاي اين کهن بوم ؛ «دليله محتاله، نفس محيله مکاره،مار، ابليس، شجره مثمره، اثيري، لکاته و....» هستم.
============ ========= ========= ===
دامادم به من «وروره جادو» مي گويد.
============ ========= ========= ===
حاج آقا مرا «والده» آقا مصطفي صدا مي زند.
============ ========= ========= ===
من «مادر فولادزره» هستم، وقتي بر سر حقوقم با اين و آن مي جنگم.
============ ========= ========= ===
مادرم مرا به خان روستا «کنيز» شما معرفي مي کند...

 

دل من

دل من یه روز به دریا زد و
رفت

...

 

پشت پا به رسم دنیا زد
و رفت...

 

زنده ها خیلی براش کهنه
بودن...

 

خودشو تو مرده ها جا زد
و رفت

مرگ من

مرهم درد دل من مرگ من است

                                     زندگی در حسرت و زجر٬ باعث ننگ من است...

       وقت آن شد مرگ آيد از پس اين عمر دراز

                                                             مرگ را در آغوش...

                                                                                      مرگ را در بر خود مي بينم!!!

بايد يک روز گذشت از کوچه ارواح خبيث

                                          تا که آزاد شوم زين مردمان حرف و حديث...

       وقت آن شد آشکارا شود اين راز و نياز

                                                             مرگ را در آغوش...

                                                                                      مرگ را در بر خود می بينم!!!

دعوت مرگ من امروز گواه درد است

                                              سنگ گورم بنهيد٬ هوا بس سرد است!!!

و به پايان سفر نزديکم......

                             و من از جمع شما خواهم رفت!!!

                               میروم تا هم آغوشی مرگ...!

                                              تا هجوم هجرت٬

                                                                   تا که اندوه شما راحتم بگذارد!!!

                              و چه احساس لطيفی است عروج!!!

                                                                                      مرگ را در آغوش...

                                                                                      مرگ را در بر خود می بينم.........؟!!!!

سراب

عاشقی برای ماهمیشه
کوچه های بسته
گامهای خسته بود

سالهای سال
سوختیم و ساختیم
در شب فراق یا تب وصال
بی امان گداختیم...
هر چه می رویم
عشق مثل یک سراب
از برابر نگاه ما
ناپدید می شود
گیسوان ما
مو به مو
سپید می شود
***
گریه می کنی که نیستم
بغض می کنم که نیستی
مثل روزهای کودکی
که با تمامی دلت
برای یک مداد گمشده
یک دوچرخه
یک عروسک شکسته...
می گریستی...
ما هنوز کودکیم و قلبهای ما
هنوز کوچک است
عاشقی برای ما
قصهّ همان عروسک است!
کاش ما بزرگ می شدیم وعشقها
پا به پای ما بزرگ می شدند!
***
خسته ام
از هر آنچه از قبیل عادت است
کو کجاست
آنچه بی نهایت است؟!

ميخواستم بگويم...

من زنی هستم

از نسل خامووشی

گفتم شاید شبی داستان مرا مرد نقالی بسراید

در گذری که به خانه ی کسی نمی رسد

من زنی هستم که شب ها

همه ی شعر های جهان را به خانه ام می آورم

و برای دیوارها بلند بلند می خوانم

من زنی هستم که بی هیچ غفلتی

از بهشت رانده شدم تنها با پاره سنگی در دستم

و کتابی چند در آغوشم

من نه اغوا گرم نه پلید

اما گاهی مثل پرنده ای در قاب قفسی

دلم می خواهد چارقد سیاهم را پاره کنم

و موهایم را به دست باد بسپارم

راستش من هیچ رمز و رازی را نمی دانم

و تلالو هیچ سکه ای را نمی فهمم

من فصلی از سکوت زمینم

و آمده ام تا به خدا احسنت بگویم

همین!

من زنی هستم که همیشه راه مدرسه ام را گم می کنم

و دلم می خواهد که هیچ مشقی ننویسم

و هیچ معلمی هم نگوید که بیا بنویس:

"من زبان غربتی ها را دوست دارم!"

من زنی هستم

که تاریخ وطنم را روی ذرات بدنم نوشته ام

و دلم می خواهد

به اندازه ی هفت هزار سال در کوچه های تاریخم بدوم

و به همه مردمم سلام کنم

من گاهی دلم می خواهد

تاریخ نگار شوم

و فقط یک جمله بنویسم

باور کنید

باور کنید که هفت هزار سال به خوبی و خوشی گذشت!

وبعد با خیال راحت کتابهایم را بسوزانم وخیاطی کنم

من زنی هستم که اگر می شد هرروز عصر

همه ی مردم جهان را به صرف چای دعوت می کردم

و برایشان سهراب می خواندم...

من زنی هستم

از نسل خاموش

می خواستم بگویم

شاید

شبی داستان مرا مرد نقالی بسراید

در گذری که به خانه ی کسی نمی رسد

من زنم!

من کیستم ؟ من چیستم؟

من بوسه ان مست لا اوبالی نیستم

من راز دار گل سرخ شهر شلوغ شمایم

من اشک ان کودک لوس مادر ندیده نیستم

من هق هق گریه روسپی شهر شمایم

که در خلوت تنهایی خود

ارزوی محرمیت با خدا را داشت

تو نگاهت تیر نشسته بر چله کمانیست

که تنهایی هوس الود اورا به هدف نشستی

میگفت از هوس مرده ای که ما میخندیدیم

دادگاه بی عدالتی ذهن مریضمان

محکمه ای شده است برای بدار کشیدن

زنان تنها

من کیستم؟ من چیستم؟

من خار چشم نا عادلانم

در این وادی سراسر مرگ

در این بن بست ادمیت

در این جوخه گاه اعدام بوسه های پاک

در این زایشگاه دروغ

در این مجلس تولد ریا

ما کیستیم؟؟

اهنیم: سنگیم:یا گوشت الوده ز رنگیم؟؟؟

زني را مي شناسم من ....

زنی را می شناسم من که شوق بال و پر دارد
ولی از بس که پُر شور است دو صد بیم از سفر دارد
زنی را می شناسم من که در یک گوشه ی خانه
میان شستن و پختن درون آشپزخانه سرود عشق می خواند
نگاهش ساده و تنهاست صدایش خسته و محزون امیدش در ته فرداست
زنی را می شناسم من که می گوید پشیمان است چرا دل را به او بسته کجا او لایق آنست؟
زنی هم زیر لب گوید گریزانم از این خانه ولی از خود چنین پرسد
چه کس موهای طفلم را پس از من می زند شانه؟
زنی آبستن درد است زنی نوزاد غم دارد
زنی می گرید و گوید به سینه شیر کم دارد
زنی با تار تنهایی لباس تور می بافد زنی در کنج تاریکی نماز نور می خواند
زنی خو کرده با زنجیر زنی مانوس با زندان تمام سهم او اینست: نگاه سرد زندانبان!
زنی را می شناسم من که می میرد ز یک تحقیر
ولی آواز می خواند که این است بازی تقدیر
زنی با فقر می سازد زنی با اشک می خوابد زنی با حسرت و حیرت گناهش را نمی داند
زنی واریس پایش را زنی درد نهانش را ز مردم می کند مخفی
که یک باره نگویندش چه بد بختی چه بد بختی!
زنی را می شناسم من که شعرش بوی غم دارد ولی می خندد و گوید که دنیا پیچ و خم دارد
زنی را می شناسم من که هر شب کودکانش را به شعر و قصه می خواند
اگر چه درد جانکاهی درون سینه اش دارد
زنی می ترسد از رفتن که او شمعی ست در خانه اگر بیرون رود از در چه تاریک است این خانه!
زنی شرمنده از کودک کنار سفره ی خالی که ای طفلم بخواب امشب بخواب آری
و من تکرار خواهم کرد سرود لایی لالایی
زنی را می شناسم من که رنگ دامنش زرد است شب و روزش شده گریه که او نازای پردرد است!
زنی را می شناسم من که نای رفتنش رفته قدم هایش همه خسته
دلش در زیر پاهایش زند فریاد که: بسه
زنی را می شناسم من که با شیطان نفس خود هزاران بار جنگیده
و چون فاتح شده آخر به بدنامی بد کاران تمسخر وار خندیده!
زنی آواز می خواند زنی خاموش می ماند
زنی حتی شبانگاهان میان کوچه می ماند
زنی در کار چون مرد است به دستش تاول درد است
ز بس که رنج و غم دارد فراموشش شده دیگرجنینی در شکم دارد
زنی در بستر مرگ است زنی نزدیکی مرگ است
سراغش را که می گیرد؟ نمی دانم، نمی دانم
شبی در بستری کوچک زنی آهسته می میرد
زنی هم انتقامش را ز مردی هرزه می گیرد ...
زنی را می شناسم من....

اندر فوايد روزه...

فواید روزه

روزه و مرگ سلولهای مغز:زمانی که بدنی گرسنه میماند، ابتدا به پلی ساکاریدی بنام گلوکاگون در کبد دست مییازد اما میزان گلوکاگون در کبد به آنقدر نیست که پاسخگوی چند ساعت گرسنگی را بدهد.پس بدن شروع به استفاده از چربیها میپردازد و چربیهای ذخیره شده را به نوعی کتون (cetone) تبدیل میکند. ( بوی بدی که از دهان روزه دار میآید، از همین کتون است)بیشتر سلولهای بدن این کتون را بعنوان ماده مغذی بکار میبرند.بغیر از مغز!بلیمغز فقط از گلوکز برای تهیه انرژی جهت فعالیتهای خود بهره میبرد. گاهی اسلامگراها در باره تعداد سلولهایی سخن میگویند که در اثر استفاده از الکل از بین میرود.آیا تا بحال کسی تحقیقی در باره میزان مرگ سلولهای مغزی که در یک رمضان از کف مسلمانان میرود، تحقیق کرده است؟ و نکته ای از این اسف بارتر:دختر بچه ای را در نظر بگیرید که علیرغم سن رشد خود و فعالیت بیشتر بدنی از بزرگسالان، مجبور است 16 ساعت گرسنگی بکشد؛چه بلایی بر سر مغز او میآید؟آیا کسی تحقیق کرده است؟ دستگاه گوارش انسان دارای هورمونهای بخصوصی است که بشکل سیستم پیچیده و بسیار دقیقی دستورات لازمه را برای کل بدن صادر میکند.وقتی بدنی گرسنه میماند، بدن خود را به حالت شبیه کشوری (البته با مدیریت خردمندانه) در معرض قحطی میبیند. به همه سلولهای بدن دستور میرسد که کمتر مصرف کنند، میزان انتقال مواد مغذی به سلولها هم کاهش مییابد.یعنی متابولیسم بدن کند میگردد.حالا تصور کنید که معده فردی با خوردن سحری تا خرخره پر شود.دستور هورمونها بر متابولیسم چه خواهد بود؟بعد این بدن بدبخت 16 ساعت گرسنگی بکشد و سپس سر افطار تا خرخره پر شود.رسماً هورمونها به حالتی مانند دیوانگی خواهند رسید.نهایتاً در آخر چند روز متابولیسم بدن فلج میشود. در طب بهترین نوع غذا خوردن اینست که “بمقدار کم” و به “فواصل کم” خورده شود. هر کس خلاف این مسئله را بگوید یا از متابولیسم بدن زنده خبر ندارد یا انگیزه های دیگری دارد.تصفیه خون و پاکسازی بدن و… حرف های نادرستی ست که پایه ی علمی ندارد و یا از جانب پزشکان بی مسئولیتی گفته میشود که حقيقت را به مصلحت می فروشند. در کنار آن ما به بعضی از مواد برای کارکرد صحیح بدن خود نیاز داریم: مثلاً به اسیدهای چرب اشباع نشده، به مقداری کلسترول، بعضی از اسیدهای آمینه، برخی از ویتامینها و مینرال ها که به عنوان کاتالیزور فرآیندهای متابولیسم بکار میآیند.و…از این روست که آدمی نیاز به خوردن غذاهای متنوع دارد تا بتواند این موادی را که کبد خود قادر به تهیه آنان نیست را تهیه کند.حالا نگاهی به منوی سحری و افطاری ملت بیاندازیم.بعضیها که لطف میکنند و سحری هم میل نمیکنند…نتیجه:موجود باد کرده و پف آلودتنی چون پنبه، بی شکلو ضعیف! زخم معده و زخم دوازدهه (اثنی العشر): از هورمون های گوارشی گفتم.یکی از کارهای قسمتی از این هورمونها، تنظیم میزان ترشح اسید معده، همچنین باز و بسته کردن دروازه خروجی معده است.این هورمونها را دیوانه کردیمچه اتفاقی میافتد؟میزان ترشح اسید معده از کنترل خارج میشود، مخاط دوازدهه حساس میگردد و دروازه خروجی معده گاهی محتویات اسیدی را بداخل دوازدهه میریزد.نتیجه:هفته اول رمضان، مراجعات نسبتاً کم است.اما در هفته های بعدی استفراغهای جهنده خونی کف و دیوارهای سفید اورژانش را رنگین میکند.آیا کسی از آمار دقیق آن مطلع است؟نهما فقط میبینیم به اندازه هر قطره از آن استفراغها، خون میخوریم… آغاز دیابت: یکی از هورمونهایی که ستون فقرات تنظیم متابولیسم است، انسولین میباشد.انسولین میزان قند خون را تنظیم میکند. اگر قند زیاد در دست و بال باشد، انسولین بداخل خون ترشح شده،میزان مصرف قند توسط سلولها را افزایش میدهد. از طرفی دیگر به کبد دستور میدهد که قند را گرفته و بچربی تبدیل سازد.برعکس همین مسائل در هنگام گرسنگی پدید میآید.حالا سی روز، به تواتر چند ساعت، تا خرخره بخوریم و بعد گرسنه بمانیم.چه بلایی بر سر تنظیم انسولین میآید؟برخی از لوزالمعده ها بشکلی در ساختن انسولین تنبلند (حالا بعلت ژنتیکی یا…)تا بحال بشکل کجدار مریضی، میزان انسولین بدن را تأمین میکردند (این را هم در نظر داشته باشید که پیدا کردن screening چنین انسانهایی borderliners در جامعه هزینه “غیر عملی” دارد)اما در برخورد با این فراز و نشیب های ناگهانی در ماه رمضان به ورشکستگی خواهند رسید.آیا کسی خبر دارد که یک ماه رمضان چند بیمار دیابتی به جامعه هدیه میدهد؟آیا عوارض نهایی دیابت را میدانید؟ (کوری، از دست دادن کلیه ها، التیام نیافتن زخمها، که حتی گاهی به قطع اندامها میانجامد و…)آیا میدانید که هزینه یک بیمار دیابتی برای جامعه چقدر است؟ سنگ کیسه صفرا: صفرا ماده ایست که برای هضم غذا از طرف کبد تولید و در کیسه ای به همین نام ذخیره میگردد.وقتی که یکباره غذای چربی میخوریم، به این کیسه دستوری صادر میشود که محتویات خود را در داخل دوازدهه خالی کند.البته بیشتر اوقات صفرا در درون کیسه میماند و ته نشین شده و تشکیل سنگهای ریز و درشتی را میدهد.حالا باز تصور کنید که سر افطار، فرد روزه دار غذای چرب و نرمی را بعد از مدت مدیدی روزه داری خورد.این سنگها راه میافتند و چون اغلب از ضخامت مجراها بزرگترند، در وسط آنان گیر میکنند.فقط محض امتحان بروید و نگاهی به لیست عمل بخش جراحی عمومی در هفته های پایانی رمضان بیاندازید…فقط همین را برایتان بگویم که درد سنگ صفرا (کولیت) یکی از وحشتناکترین دردهای روی جهان است که فرد از روی درد خود را از زمین به سقف و از این دیوار تا به آن دیوار میزند. و وحشتناکترین:
پانکراتیت حاد : بدن برای هضم پروتئینها از آنزیمهایی بسیار قوی استفاده میبرد. این آنزیمها بشکلی است که در خارج از دوازدهه بی اثرند اما زمانی که با صفرا مخلوط شدند، صفرا چون چاشنی عمل کرده و به آنان قدرت میبخشد.عموماً مجرای این آنزیمهای لوزالمعده با صفرا جداگانه بوده اما هنگام نزدیک شدن به دوازدهه بهم ارتباط مییابند. این ورودی که میگویم بسیار ظریف و کوچک است.حالا تصور بفرمائید که مخاط دوازدهه ملتهب باشد.یا اینکه سنگی که از کیسه صفرا براه افتاده و اتفاقاً سر دوراهی ایندو مجرا گیر کند…این آنزیمی قوی در جایی خارج از دوازدهه (دوازدهه دارای روکش مخاطی خاصی است که آن آنزیم بدان بی اثر است) به چاشنی خود میرسد…بلیحدستان درست استبدن شروع به هضم کردن خود میکند!!علیرغم پیشرفت طب هنوز هم شانس مرگ برای پانکراتیت حاد بسیار بالاست.آیا کسی حق یا بهتر بگویم “جرأت” آمار گیری تعداد پانکراتیتهای حاد ماه رمضان را دارد؟(توضیح دهم که از علل پانکراتیت حاد یکی fasting و دیگری مصرف بالای الکل است که عمداً در کتب پزشکی ایران، از مهمترین مورد چشم پوشی میگردد ولی به مورد دوم شدیداً اشاره میشود)

فقـــــــــر

ميخواهم بگويم ......
فقر همه جا سر ميكشد .......
فقر ، گرسنگي نيست .....
فقر ، عرياني هم نيست ......
فقر ، گاهي زير شمش هاي طلا خود را پنهان ميكند .........
فقر ، چيزي را " نداشتن " است ، ولي آن چيز پول نيست ، طلا و غذا نيست .......
فقر ، ذهن ها را مبتلا ميكند .....
فقر ، بشكه هاي نفت را در عربستان ، تا ته سر ميكشد .....
فقر ، همان گرد و خاكي است كه بر كتابهاي فروش نرفتهء يك كتابفروشي مي نشيند ......
فقر ، تيغه هاي برنده ماشين بازيافت است ،‌ كه روزنامه هاي برگشتي را خرد ميكند ......
فقر ، كتيبهء سه هزار ساله اي است كه روي آن يادگاري نوشته اند .....
فقر ، پوست موزي است كه از پنجره يك اتومبيل به خيابان انداخته ميشود .....
فقر ، همه جا سر ميكشد ........
فقر ، شب را " بي غذا " سر كردن نيست ..
فقر ، روز را " بي انديشه" سر كردن است ...

سلام!

حرف تازه ای نیست ....
جز آنکه دلم شکسته است
در تمام آینه ها تصویر من ترک خورده است ....
سکوت تازه ای نیست ...
من همان لبهای ساکت را به اختیار د ارم ....
در انتظار شکستن سکوت به سر میبرم
اشک تازه ای نمی چکد از گونه های تر من ....
همان اشکهایی که با حسرت می شویند چشمان مرا.....
چشمان خیس من می غرند از دست غصه ها
قلب آزمند من دیگر تپش تازه ای ند ارد ....
قلب من مدتی است سکوت اختیار کرده است ....

من!